السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیک یابن رسول الله، السلام علیک یابن امیرالمومنین و ابن سید الوصیین، السلام علیک...
اینها کلماتی بود که هر روز و هر شب با خودش زمزمه می‌کرد و می‌خواند. چنان پر سوز و گداز تکرارشان می‌کرد که اشک از چشم‌های هر شنونده‌ای سرازیر می‌شد. یه گوشه‌ای از اتاق جانمازش پهن بود و با خدای خودش خلوت کرده بود. چند وقتی بود که چنین حال و هوایی داشت.خودش هم نمی‌دونست چرا. ولی این حال و هوا رو دوست داشت. یه تسبیح عقیق قرمز تو دستش بود، یادگار سفر کعبه، نه خودش، سفری که پدرش رفته بود. پدر. بابا.
امروز تولدش بود ولی کسی رو نداشت که براش جشن تولد بگیره، کیک سفارش بده. روش شمع بذاره. طوری خونه رو تزئین کنه که اون بویی نبره و اصلا یادش نیاد که تولدشه. هیچ کس نبود. جز خودش و خدای خودش و یه سری خاطرات تلخ و شیرین.
بلند شد. جانماز رو همونجوری وسط اتاق رها کرد و سریع لباساشو پوشید، تسبیح رو گذاشت تو جیبش، سوییچ رو برداشت و راه افتاد.
خیابونا خیلی شلوغ بود. ترافیک بود. مثل اینکه جایی تصادف شده بود. دختر گل‌فروشی از این ترافیک استفاده کرده بود و داشت گل می‌فروخت. با برادرش بود. اون گل می‌فروخت و برادرش هم شیشه ماشین‌ها را پاک می‌کرد. خیلی کوچک بودند، 5 یا 6 سال داشتند. با خودش می‌گفت که اینها تنها کسانی هستند که ترافیک و چراغ قرمز رو دوست دارند.
دخترک گل نرگس و رز می‌فروخت. یکدفعه یه فکری به سرش زد. فرمون رو پیچوند تو یه کوچه و همونجا ماشین رو پارک کرد. دختر رو صدا زد. با خوشحالی تمام دوید کنار ماشین و گفت: گل می‌خواید خانوم. چی بدم. چند تا. لبخندی زد و پرسید: بازم از این گلها داری خانومی.
دختر خواست جواب بده که برادرش پرید جلو و گفت: آره، یکعالمه از این گلها داریم، مریم هم داریم. می‌خواید. برم بیارم.
به چهره مظلوم و خسته بچه‌ها نگاهی انداخت و گفت: آره، همشو می‌خوام. کجاست.
- تو خونمونه. برم بیارم.
= خونتون نزدیکه.
دخترک جواب داد: نه خانوم. بیرون شهره. خیلی دوره.
سرشونو انداختند پایین و با ناراحتی گفتند حالا چیکار کنیم.
دستی به سر دختر کشید و گفت: عیبی نداره. دوست دارید با ماشین من بریم و بیاریم.
این حرف رو زد ولی انتظار نداشت که بچه‌ها قبول کنند ولی اونها اینقدر از این پیشنهاد خوشحال شدند که خدا می‌دونه. انگار از هیچ چیزی نمی‌ترسیدند، شاید ترس رو نمی‌شناختند و یا شاید هم با ترس زندگی می‌کردند. به‌هر حال سوار شدند و راه افتادند. جاده هم باز شده بود. خانه اون‌ها بیرون شهر بود. البته اگه بشه اسمشو گذاشت خونه. یه خرابه بود. ولی توش مثل بهشت بود با دوتا فرشته کوچولو. پر از گل. نرگس، رز، مریم. چه بویی. چنان بویی اونجا پیچیده بود که ...
تعجب کرده بود که چطور تو این بیابون این گل‌ها اینقدر تازه و شاداب هستند. مثل این بچه‌ها.
همانجا رو یه جعبه چوبی نشست و بهشون خیره شد. داشتند گل‌ها رو دسته دسته می‌کردند. خیلی خوشحال بودند.
ازشون پرسید: اسمتون چیه. پدر و مادرتون کجان. رفتند سر کار.
پپسر جواب داد: نه خانوم. ما تنها هستیم. تنها زندگی می‌کنیم. اسم من سپهره و خواهرم هم سارا. ما دوقلوییم. مادرمون 2 سال پیش مرد. گفتند پدرمون کشتتش. اون هم اعدام کردند. ما هم فرستادن یتیم خونه. اونجا خوب بود ولی ما فرار کردیم. آخه می‌خواستند ما رو از هم جدا کنند. دوقلوها که نمی‌تونن بدون هم زندگی کنند. می‌تونن خانوم.
سرش رو به علامت نه تکان داد و ساکت شد.
به فکر فرو رفت که 2 تا بچه کوچیک چطوری تونستن بدون پدر و مادر دوام بیارن. چطوری؟ خدایا صبر این بچه‌ها از ما بیشتره.
یه دفعه دبه خودش اومد و دید دختر داره صداش می‌کنه. بفرمایید خانوم. آماده شد.
- شما هم با من میاید.
سپهرپرید وسط و گفت: کجا؟
گلها رو از دست سپهر گرفت و گفت: می‌خوام یه جا رو مثل اینجا قشنگ کنید. امروز تولد منه.
سارا پرید بالا و گفت: آخ جون. جشن تولدو بریم سپهر.تو رو خدا. بریم.
سپهر هم گفت: بریم. ولی باید زود بر گردیما. خیلی کار برا فردا داریم. باشه. سارا سرش رو تکان داد و دست سپهر رو گرفت و به سمت ماشین دویدند.
گلها رو گذاشت تو صندوق عقب و راه افتاد. سر راه هم یه کیک کوچیک گرفت. مستقیم رفت به سمت قبرستان. سر خاک پدرش. دور تا دور قبر رو با گلهای نرگس و رز تزئین کردند. زیبا. زیبای زیبا.
کیک رو گذاشت رو سنگ قبر و یه شمع قرمز هم روش گذاشت و روشن کرد. سپهر و سارا دو طرفش نشستند و شروع کردند به دست زدن و شعر خوندن. تولد تولد تولدت مبارک. مبارک مبارک تولدت مبارک...، بعد دوتایی باهم داد زدند شمع‌ها رو فوت کن. زود باش. فوت کن. فوت کن.
آروم شمع‌ها رو فوت کرد و سپهر وسارا رو بغل کرد و بوسید. جشن تولد اون 3 تا مهمون داشت، شاید هم 4 تا. سپهر، سارا، بابا و خدا. کیک رو برید و 4 تیکه کرد. یکی برای سپهر، یکی برای سارا، یکی برای خودش و تکه بزرگتر برای بابا. بچه‌ها تند تند کیکاشون رو خوردن و موقع رفتن کیکی رو که برای بابا گذاشته بودند برای پیرمردی بردند که تو قبرستان زندگی می‌کرد و بالا سر قبرها قرآن می‌خوند و شب‌ها فانوس می‌ذاشت. بعد 3تایی سوار ماشین شدند. برگشت و رو به بچه‌ها کرد و گفت: شما...شما دوست دارید که ما با هم زندگی کنیم. مثل یه خانواده. برای همیشه. دوست دارید.
بچه‌ها که خیلی وقت بود با تنهایی به سختی زندگی می‌کردند و امروز هم خیلی بهشون خوش گذشته بود پریدن تو بغلش و بوسیدنش و گفتند: به شرطی که دوقلوها همیشه باهم بمونن. گفت: دوقلوها همیشه با هم می‌مونن. تا آخر عمر. قسم می‌خورم.
تسبیح رو از تو جیبش در آورد و رو آیینه آویزون کرد.اون وقت ماشین رو روشن کرد و راه افتاد.
سپهر پرسید خانوم نگفتی اسمت چیه. ها.
جواب داد: سوگند.
سپهر و سارا با هم فریاد زدند: سوگند جون. سوگند جون.
و رفتند تا...